Mijn beste maatjes

Mijn honden :Harley (bearded collie) en Kato (mix)

Harley is spijtig genoeg op 14 augustus 2007 overleden. Hij is 11 jaar oud mogen worden en ik heb ongelooflijk toffe tijden beleefd met hem. Hij was de inspiratie voor mijn boek "De Ideale Hond" en speelt een hoofdrol in mijn boek "Anton en Harley", hij verteld hierin aan kinderen wat honden wel en niet leuk vinden en hoe ze veilig kunnen samenleven. U kon hem ook samen met mij aan het werk zien in een aflevering van De Hondenfluisteraar. Hij deed toen zijn job bij de mannen van Get Ready. Ook al is hij er nu al een tijdje niet meer. Toch heeft hij nog steeds een plekje in mijn hart.

Kato heb ik in juni 2007 uit het asiel in Weelde meegenomen. Het is een hondje met heel wat in haar mars. Toen ze bij me kwam kende ze niets. Maar daar heeft ze in recordtempo verandering in gebracht. Ze leert graag nieuwe trucjes en heeft ondertussen heel goed begrepen dat overbodig blaffen en trekken aan de lijn niet bij ons past. Spelen kende ze eigenlijk niet, daarvoor was ze zeker naar mij toe veel te timide. Ondertussen doet ze niets liever dan dat. Ze gaat overal met mij mee naartoe, verkent dagelijks het bos met mij en is blij met dagelijkse train- en speelmomenten.

Ook zij heeft me al heel veel bijgebracht. Elke hond is weer uniek en kan de mens wat leren, dus...

Zij is aan bod gekomen in mijn boek "Hond en Kind", maar diegenen die goed opletten zijn haar ook tegengekomen in mijn boek "Anton en Harley". Bovendien hebben de trouwe lezers van Gazet van Antwerpen al regelmatig over haar avonturen gelezen in mijn wekelijks column.

Voor in de toekomst: Regelmatig kom ik in het asiel een hond tegen die mijn hart veroverd met zijn of haar fantastische karakter. Maar telkens wanneer ik denk, deze neem ik er bij, dan dient zich weer een gezin aan dat op zoek is naar een lieve hond. Daarom verhuizen ze steeds weer naar een ander gezin en wacht ik op een volgend exemplaar dat bij me zal passen. Ooit moet het lukken! Ooit heb ik eens geen klanten op de wachtlijst staan en neem ik zelf de hond mee naar huis waar ik als een baksteen voor gevallen ben. Wanneer het zover is kan je er zeker over lezen op mijn site. Daarom... kom af en toe eens kijken zodat je weet hoelang ik er over heb gedaan! :-)

Mijn katten : Red Bull en Dropje

De trouwe lezers van mijn column kennen deze katten zeker al. Red Bull is een kattin, al zou haar naam dit niet doen vermoeden. We dachten eigenlijk dat het een katertje was toen we haar meenamen als kitten, vandaar. Zij en haar zus , Breezer, waren een overschotje van een nest (zoals er zo veel zijn) en heb ik uit pure compassie meegenomen. Mijn toenmalige kater Tijger was het er eerst niet mee eens en weigerde zelfs nog naar huis te komen slapen. Maar ja, ten huize Quisquater is het echt wel goed en hij heeft er zich ten slotte bij moeten neerleggen. Spijtig genoeg is Breezer op 6 maand gestorven, overreden vlak voor mijn deur. Ik woon heel landelijk, maar juist daardoor vliegen ze laag in onze straat.

Toen tijger na een onweer enkele dagen wegbleef van huis stond heel de buurt in rep en roer. Pas na 5 dagen heb ik hem op een ochtend in mijn tuin terug gevonden, dood. Blijkbaar is hij naar huis gekomen om te sterven, katten doen dit blijkbaar echt! Omdat dit nieuws zich al snel verspreidde via de krant, werden mij ineens van alle kanten katten aangeboden. Eentje werd zelfs in een kattenbakje achtergelaten in de tuin. Zo zijn we dus aan Dropje gekomen. Hij werd letterlijk gedropt in mijn tuin. Ik moet heel eerlijk bekennen dat het even heeft geduurd eer ik aan hem gewend was. Het is immers een echte babbelkous en legt het dus de hele dag uit met miauwtjes en prrr'tjes.

Momenteel blijft het dus hierbij. Twee katten is ruim voldoende. Zeker omdat ik besloten heb dat ze heel mijn huis kunnen gebruiken (behalve de slaapkamers) maar niet meer de straat op mogen. Genoeg verdriet voor mij. Genoeg katten die ik van de straatstenen heb moeten plukken.

Mijn paarden : Mayor en Pale Face

Mayor is een Quarter Horse en Pale Face een Paint Horse.

Met allebei heb ik vroeger Westernwedstrijden gereden.  Niet dat ik zelf zo'n krak was, maar mijn toenmalige trainer heeft toch heel wat prijzen behaald met hen. Mij ging en gaat het meer om het samen zijn. Lekker samen een wandeling maken in de bossen of knuffelen is voor mij voldoende. Zeker nu ze een dagje ouder worden. Ze staan op de weide, hebben een iets te dikke grasbuik, maar hebben het ongelofelijk naar hun zin. Het stukje weide het dichtst aan mijn huis is kapot getrappeld omdat ze daar dagelijks hun worteltje of appeltje krijgen. Het is fijn om te zien dat zulke machtige dieren je volledig vertrouwen.  Als kind was het moeilijk voor mij om te antwoorden  op de vraag wat mijn lievelingsdier was. Paarden of honden. Ik ben blij dat ik nu van allebei kan genieten.

Ik heb vroeger enkele jaren met 12 paarden gewerkt. Ik verzorgde hen voor de eigenaars. daardoor heb ik heel veel geleerd over de omgang met paarden; nog steeds zijn er mensen die mij aanspreken om hen te helpen met hun paarden die niet op stal of in de trailer willen. En ik help hen graag, even iets anders dan alleen maar hondenproblemen. 

Mijn kippen : Donna, Klara en Q.

 Ze kregen alle drie de naam van een radiozender omdat ze daar ook zoveel kakelen. Maar sinds de naamverandering van Donna naar MNM klopt het natuurlijk niet meer. In eerste instantie wilde ik de kippen ook echt gaan trainen. Maar daar is nog niets van gekomen. ten eerste blijkt dit ras niet supersociaal en ten tweede ontbreekt het me aan tijd. Nochtans heb ik heel veel aan deze diertjes. Ze lopen op een plekje tussen mijn achterdeur en mijn kantoor, dus dagelijks loop ik er vele keren langs. En telkens wordt ik begroet met die echte kippengeluidjes. Bang zijn ze absoluut niet meer van me, ik breng ze ten slotte elke dag eten. Ik kan ze zelfs lekker oppakken en knuffelen. We hebben een handeltje opgezet die kippen en ik. Zij geven me bijna dagelijks elk een ei en zij krijgen zaad en lekker groenvoer. Alleen Q durft al eens van haar oren te maken wanneer ik de eieren van onder haar haal. Maar ja, dat was de deal, ik breng zaad in het bakje en zij een eitje in mijn dopje.